mC_KEI : ZiqmA_Qoo

My Sacrifice - Creed

 

 

วันนี้วันที่ 9 เมษายน 2552

บล็อคเหี้ยโว้ยของกุก็เวียนมาบรรจบครบ 4 ขวดแล้ว

4 ปีที่ได้เขียนเรื่องราวต่างๆ

กูกลับมานั่งอ่านก็มีทั้งยิ้มหัวเราะและเศร้าปะปนกันไป

13 เดือนนี้กูก็ครบ 22 ขวด

โอ้ววว...มันก็ช่างผ่านไปเร็วอะไรเยี่ยงนี้

 

*******************

 

22 ปีกับผมทรงใหม่

ตัดล้างซวยกันหน่อย...

เค้าก็ว่ากันว่า..

ตัดผมก็จะเ็ป็นคนใหม่

(ตัดหัวไปเลยดีกว่า...- -+)

สิ่งที่มันเศร้ากูก็จะทิ้งมันไว้เบื้่องหลัง

กูต้องก้่าวไปข้างหน้า....

แต่เพื่อนที่จากกูไป ไม่ลืมหรอกนะแสรดดด

 

 

ห้า ห้า ห้า..หน้ากูกวนตีนได้อีก..

 

***********************

 

เบื่อประเทศไทย

เบื่อพวกไม่มีหัวสมอง

เบื่อเศรษฐกิจ

พวกมึงจะรู้กันบ้างหรือปล่าว

ว่าพวกมิงคือคนที่ทำลายชาติ

ทำลายอนาคตทั้งตัวเองและโคตพ่อโคตแม่ของมึง

มึงรับเงินไม่กี่บาทเพื่อแลกความชิบหายของชาติ

.....ตรงไหนวะ ที่พวกมึงบอกว่ารักชาติ...

ตัณหา ความต้องการ ของคนกลุ่มเดียว

พวกมึงก็สนองให้โดยไม่ใช้หัวคิด

พอมันได้สิ่งที่มันต้องการ

แมร่งก็เขี่ยพวกมึงทิ้งเหมือนหมาข้างถนน

แล้วพวกกูอีกกี่สิบล้านคน...ที่ต้องทนดูประเทศชาติวอดวาย

โดยที่พวกกูไม่ได้ทำ...จะรู้สึกอย่างไร

พวกมึงลองใช้หัวคิดกันดูหน่อย

อนาคตต่อไปพวกมึงไม่มีงานทำ ลูกหลานตกงาน

ก็เพราะพวกมึงนี่แหละ...ไม่ว่าจะเสื้อสีไหน

แมร่งเหี้ยทั้งนั้น....

 

********************

 

[p.S. กูเบื่อ*]

* ไอ้แม้วหัว -วย...จะเลวไปถึงไหนวะ

* กูว่าจะไม่พูดแล้วเชียว มันอดไม่ได้ซะงั้น *0*

* แมร่งเสือกปิดทุกเส้น...แถวที่กูอยู่ทั้งนั้น..กูจะออกไปแรดไหนได้มั้ย ไอ้ฟาย

* เฮ้อ...อยากคอสหวะ...

* อยากร้องเพลงหวะ...

* บ่นไปเท่านั้น...มันต้องทำสิวะ ไอ้เค ด่วย

* คิดถึงคนที่คิดถึงกูนะ เออ...

* แมนยูลูกพ่อทำได้แค่เสมอรึนี่ ไม่เมพขิงๆเลย นูปขิงๆ

 

***************

แถมข้อความซักหนึ่งดอก

เอามาจากคำสุนทรพจน์ ตอนที่คุณชาติ กอบจิตติได้รับรางวัลซีไรท์

จากหนังสือเรื่องคำพิพากษา(ซึ่งเอามาทำเป็นหนังเรือ่ง ไอ้ฟักนั่นไง)

มันเป็นคำที่กูอ่านแล้ว...โดนใจมาก

"นานมาแล้วที่มนุษย์เพียรถามตัวเองว่า เขามาจากไหน  และจะไปไหนเมื่อตายแล้ว

แต่มนุษย์ก็ยังไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดแจ้งกับตัวเองได้

ศาสดาบางองค์เคยให้คำตอบกับปัญหานี้มาบ้างแล้ว

แต่นั่นก็เป็นเพียงข้อสันนิษฐาน...

ซึ่งยึดถือเป็นคำตอบอันแน่นอนไม่ได้...

ด้วยว่าคำตอบของศาสดาแต่ละองค์ก็แตกต่างกันไป

ดังนั้น...ข้าพเจ้าจึงไม่สนใจว่าข้าพเจ้ามาจากไหน

และจะไปไหนเมื่อตายแล้ว แต่ข้าพเจ้าสนใจว่า

ข้าพเจ้าจะอยู่อย่างไรกับเพื่อนมนุษย์ที่มีชีวิตด้วยกัน

อยู่อย่างสงบสันติสุขร่วมกัน....

อยู่ร่วมกันในฐานะเพื่อนมนุษย์ซึ่งมีเกียรติ

มีศักดิ์ศรีในความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกัน....

ข้าพเจ้าขอชี้ให้ท่านเห็นว่า ภัยจากธรรมชาติเป็นภัยที่น่ากลัว

เป็นภัยที่นำความเดือดร้อนความทุกข์ยากมาให้มนุษย์

แต่ภัยจากธรรมชาตินั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วครั้งชั่วคราว

เกิดขึ้นเป็นบางแห่งบางท้องที่เท่านั้น

ผิดกับภัยที่เกิดขึ้นจากการกระทำของมนุษย์ด้วยกันเอง

ซึ่งมีอยู่สม่ำเสมอและเป็นภัยที่โหดร้ายอย่างเงียบเชียบ

เป็นภัยที่เราชาชินกันจนกลายเป็นภัยปรกติ....

บ่อยครั้งที่ข้าพเจ้าถูกถามว่า ทำไมงานเขียนของข้าพเจ้า

จึงเต็มไปด้วยความสลดหดหู่

ข้าพเจ้าไม่สามารถให้คำตอบได้ แต่ข้าพเจ้าอยากจะถามกลับว่า

โลกของเราทุกวันนี้เป็นโลกที่ร่าเริงแจ่มใสกระนั้นหรือ?

งานเขียนของข้าพเจ้าไม่เคยมองโลกในแง่ร้าย

แต่ข้าพเจ้านำโลกในแง่ร้ายมากระตุ้นเตือนท่านในฐานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

ให้ได้สำนึกถึงสิ่งที่เรากระทำต่อกัน จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม

ในวันข้างหน้า ข้าพเจ้าปราถนาเหลือเกิน

ที่จะเขียนงานซึ่งมีเนื้อหาสดชื่นร่าเริง

และข้าพเจ้าจะเขียนอย่างเชื่อมั่น เขียนอย่างซื่อสัตย์

ถ้าโลกของเราในอนาคตเป็นเช่นนั้นจริงๆ

ถ้ามนุษย์ทุกผู้ทุกนามอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข

ถึงตอนนั้นถ้าข้าพเจ้ายังมีชีวิตอยู่

ข้าพเจ้าขอสัญญากับท่านว่า

จะเลิกเขียนงานที่มีลักษณะหดหู่อย่างเด็ดขาด...

แต่ในปัจจุบัน..ข้าพเจ้าไม่สามารถเขียนงาน

บอกถึงความร่าเริงแจ่มใสของมนุษย์ได้

เพราะว่าข้าพเจ้าไม่สามารถโกหกตัวเองและโกหกโลกของเราได้..."

 

หวังว่ากูคงจะได้อ่านงานเขียนของพี่ชาติที่สดชื่นร่าเริงสักเรื่องนึง

แต่มันก็ไกลเกินเอื้อมเหลือเกิน